Bir Demlik Sensizlik

canım sıkılmasın diye bitiremediğim kontürler
annem kıs dedi oysa ben ağlıyorum
son ses hep aynı yerde aynı şarkıyı dinliyorum
yeni başlayanlar için ne zormuş aşk şimdi anlıyorum
malum malup ve mahcubum

sulu gözlerini izlerken metrobüs camından
saçlarının kırmızısı akmış yine şehrin kireçli suyundan
çay demledim kendime ve kendim için
yine o şarkı radyo da
bir ara bir gün rakı balık yapalım

ruhumda mandal izleri
tenimde ön yıkamalı sevişmeler
ütüsüz kırışık ve ortalıktayım
yalnız yalın ayak aylağım

bazen bazı günlerde bir öykü yazmak istedim sana ama
birikmiş boş kirli düşünceler ve dibi tutmuş hayaller arasında
bilemedim  değermisin şimdi anlatmaya
zaten yorgunum gece uzun sigaram kısa

boş iki sandalye ve bir masa
ben hep buradayım (balkonda)
mutsuz sonlu masallar diyarında
ben hep figüranı oynarım

anlatacak çok şey yoktu,
cevapsız çağrılar ve karşılıksız mesajlar dışında
yenmiş tırnaklarımın arasında kalmış kelimelerden başka
malum malup ve mahcubum

Aşksızım

sen bulutlar ardına gizlendiğinde
kararır dünyam
çünkü sadece sen aydınlatırsın beni
hiç doğmamış bir güneş gibi

gel aşk'sızım dokun bana
biraz daha tadayım huzurunu,
benim küçük cennetim

küssende gitsende
hala çarpıyor gibi
senin küçük kalbinim

isyan'gın

her gece haykırdığım adın
bazen uykularımda bile sayıkladım
rüyalarımı terkederken sen adım adım

yanar durur her yanım
dinmez bu acı bitmez isyanım
ben sana hasret ben sana yangınım

ve birgün giderken ansızın
ellerimde boş şişeler sızmışım
kırık bir can gibi darmadağın
kesik bir damar gibi durmadan kanarım

Mor Hırka

Üstümde yıpranmış eski bir mor hırka
Yokluğunda üşürken
Etrafımı saran koskoca bir hüzün

Solgun yüzüme vuran rüzgara
Karşı karşı dururken
Uçuşup giden her bir tebessüm

Islak bankların kenarında
Ölümü beklerken
Bir tek seni düşündüm

Hani masallar vardır ya işte
Biterler tüm ışıklar sönünce
Bu hayatta öyle biter
Aşkla yanan kalbim bir sigara gibi söndürüldüğünde
Geriye küllerim kalır sadece..

Renksiz

ben dün gece yine yalnızlığa kaldım
yanımda yokluğun içimde sızın
en az sokaklar kadar ıssızım
kaldırımları ıslatırken gözyaşlarım
ahh şarap şişelerinde kaybolan kadın
kadehimde keder sensizliğe sabahladım
ve bir yağmur gibi yağdım düşlere kanarken umutlarım
aktı tüm boyası, ben şimdi renksiz bir gökkuşağıyım

Islak Kirpikli Kadın

Gökyüzüne merdiven dayayıp tüm yıldızları topladın ama
Ne aydınlanabildin ne karanlıktın
Onlar gibi
Güneş gibi
Ay gibi olmaya çalıştın
Hangi masalın kahramanıydın sen
Hangi güzel rüyanın sonu
Dibe çekerken her bir soru
Islak kirpikli kadın

Kalbinin içindeki tüm kurşunları çıkardım bugün
Hem kanadın hem ağladın kendine kızdın sustukça
Susunca içinde kaldı çığlıkların
Kaç sayfa keder tutar mektupların
Sel olup aktıkça gözyaşların

En sonunda soyundun yalnızlığa ama
Üzerinden atamadıkların vardı hala
Dün gibi
Geçmiş gibi
Hayatın kıyısına bağlanmış küçük bir kayık gibi
Ne açılabildin ne de yanaştın
Göğüslerinin arasından aktı gözyaşların
Her damlada dahada canın yandı
İçin için yandın



* Emre Aydın & Gripin - Sensiz İstanbul'a Düşmanım

Fermuar

Aklıma gelirsin sen üşüdüğüm zamanlar
Hani nefesinle ısıtırdın ya ellerimi bir sonbahar
Yapraklar düştümü
Kuşlar göçtümü
Dönüp gel bana
Dönüp gel bana..

Aramızda bir fermuar olsa
Birleştirse bizi bir arada tutsa
Çekildiği her anda
Çekildiği her anda..

Dokunsam yine o tel saçlarına
Karanlık çöktümü
Işıklar söndümü
Otel odalarında..


* Pinhani - Dön Bak Dünyaya

Alkolüm

sızlıyor göğüsümün sol tarafı
etrafımda boş şişeler
sızıyorum gözlerim yaşlı
uykularımda ihraç fazlası düşler

dürtmeyin beni
sadece üstümü örtün yeter
ürkütmeyin beni
sadece ışıkları söndürün yeter

batıyor göğüsüme kalbimin kırıkları
her yanımda kesikler
sızlanıyorum sözlerim acıklı
uyandığımda alır kollarına ölümler

Bugün

Bugün telefon rehberimdeki herkesi sildim
Eski sevgililerimle yürüdüğüm sokaklarda gezindim
Yalnızlıkla eleleyim

Boşluklarımı dolduramadım, kadehleri doldurduğum gibi
Dibine dibine vurdum hayatın,
Şişelere sarılıp uykuya dalmışım
Koynumda birkaç yırtık resim...

Bugün gönül defterimden her birinizi sildim
Oysa çekip gidişlerinizi bile özledim
Gölgelerle içiçeyim

Bir kapı gıcırtısına hasret sessizliğim
Boş havuzun içindeki kuru yapraklar misali
Ruhum solgun, küs ve bezgin...

Dayı & Yeğen

Bir delinin kuyuya attığı taş kadar ağırdır hayat
Ondan ne kadar saklansanda duvarlarının ardında
Saklanamazsın yeğen kaçamazsın
İmkansızdır kurtulmak
Takip eder seni ömrün boyunca
Bir gölge gibi
Bir nefes gibi
Tam kurtulduğunu sandığın bir anda
Dikilir karşına dimdik ayakta

Gözlerini kaçırıyorsan eğer aynadaki kendinden
O zaman tek bir çözüm yolu var demektir yeğen
Oda nefret etmek nefret
Korkaklar için değil cesaret
Zaten kimsede bir donkişot olmanı beklemiyor ki senden
Evvela donkişot olmaya karar kılarsan bir vakit
Önce o taşları çıkaracaksın kör kuyunun dibinden tek tek
Lakin buna yukardaki müsaade buyurur mu ben bilmem
Bu oyunun tek bir kazananı var yeğen
Oda sen değilsin..

İpler kimin elinde sanıyorsun?
Çarkları kim döndürüyor bilmiyor musun?
Söylesene yeğen
Söyleyemeyeceksen eğer
Başka sözüm yoktur sana söylemeye değer

Hiçbir yerde

rüyaların bittiği yerdeyim
umutların terkedildiği
masumiyetin kaybedildiği

aşkın yaşanmadığı bir yerdeyim
sevgi sözcüklerinin hiç duyulmadığı
kalplerinse hep kırıldığı

herşeyden vazgeçtiğim yerdeyim
gücümün tükendiği
hayallerin imha edildiği

yarınların olmadığı bir yerdeyim
güneşin aydınlatamadığı
ölürken mehtaba karşı

tüm penceler karanlığa açılıyor
kapılar yüzüme bir bir kapanırken
tüm yollar yalnızlığa çıkıyor
gidecek başka bir yer yoktu bildiğim

Tüm Bunlar Bir Hayal

Gözünden sakındığın karanlığın
O şimdi senin ruhuna sahip
Özgür olmayan yarınlar için
Kurtarılmayı beklemek oldukça sıkıcı
En az kendin hakkında hiç birşey söyleyememek kadar
Bunu sende çok iyi biliyorsun
Umut yok çare yok
Tıpkı her zaman olmadığı gibi
Ve her birini değersiz kılıyor koluna enjekte ettiğin huzurlar
İşte o an anlıyorsun
Sana dair bir gelecek olmadığını
İşte o an biliyorsun
Tüm bunlar bir hayal..!

Her yolun bir sonu
Birde yolcusu var
Her yolcunun bir umudu
Birde bavulu var
Fakat o bavullar bomboş
Fakat o bavullar bomboş

Hayat kimi zaman mutsuz sonlu bir masal
Kimi zamansa renksiz bir karnaval
Uyan aptal uyan
Tüm bunlar bir hayal..!

Ne Kolay

terk etmek ne kolay
sırtını dönmek bir insana
onu görmezden gelmek sonrada

unutmak ne kolay
birlikte atılan kahkahaları
yağmurda kolkola yürünülen sokaklardaki anıları

öldürmek ne kolay
tetihi çektiren parmak
boynuma dolanılan ip olmak

Hayallerin Elimde Kaldı

Her yanıldığında hüzünler yanında
Her gözyaşında düşer bir yaprak daha
Tüm umutlar kuruyup kaldığında
Hayallerin elinde kaldı

Bir kez kanadığında biner acısı iki kanadına da
Zamanla olan yavaş savaşında
İstediğin kadar inkar et durma
Hayallerin geride kaldı

Uçurum

Alıkoy beni kendimden
Al koynuna gecenin içinden
Sar beni sarsmadan incitmeden
Tut elimi tekrar düşmeden
Uçurumlardan aşağı kendimi itmeden..

deLi diLi

Bir kız gülümsedi bana
Hayal ürünleri reyonunun orda
Birden alışveriş arabaları çarpıp kaçarken bana
Kız yoktu ortalıkta

Platonik nefretler
Modası geçen aşklar sevgiler
Acaba hangisi daha güzel
Eşantiyon ömürler

İronik bir kader
Şaka sevmez eşekler
Aynalar konuşur duvarlar dinler
İnsanlar sağır hemde dilsizler

İtinayla yıkarken beynimi
Ovalasamda çıkmıyor hayatın inatçı lekeleri
Güneş soldurur tüm renkleri
İpin ucunda sallanan benim ruhumun giysisi
İpin ucunda sallanan benim bedenimdi

Acaba bugün hangisini giymeli
Ütüsüz deli gömlemi mi yoksa yamalı kefenimi mi

Suicide Veil

Sezginin uçuşuna özveri
Ters gerçekligin güzelliği
Kalbimde rüyalarimda

Özgürlük için özveri
Gecenin zarafetinde yalnızlık
Basarisiz jenerasyonun acilari

Güneşin ölümünü özledim
Başka şerefli bir ifsanın
Harabeleşme için alınyazısının plani

Gölgelerle dansettim
Sakin kaoslar,yağmurda çıplak olarak uzandım
Işığın engellemesi
Acı verici bir hafıza
Utançla giydiğim bu maskeli intihar


Antimatter - Suicide Veil

Tanımak ve Bilmek Hayatı, Sonlandırır Bazı Yaşamları

Bileğindeki kesiklerle kendi yolunu çizen bir kadın tanıyorum
Ardında kocaman hiçleri bavuluna bile sığmayan

Uzaklarda yerlebiryerde adressiz bir şehir biliyorum
Tabelasında ''cennete boşgeldiniz'' yazan

Satır kenarımda yaşlanan bir örümcek tanıyorum
Ağına düşüp takılan kelebeğe tutulan

Hayat bir pamuk ipliğine bağlı biliyorum
O ipler boynumda ben nefes alamam

Sonbahar Yalnızlığı

Bak sonbahar gelmiş yine
Mavi gökyüzü örtünmüş griye
Ağaçlar ölen yapraklarının mateminde
Parklar derin bir ah çeker geride kalan yaz günlerine

Bak sonbahar gelmiş yine
Martılar sahipsiz kalmış vapur iskelelerinde
Şimdi soğuk rüzgarlar esiyor nemli kaldırımlar üzerinde
Sanki hüzün yağıyor bulutlardan tane tane

Bak sonbahar gelmiş yine
Güneş doğmuyor küsmüş kendi kendine
Dalgalar şarkı söylüyor tek başına sahillerde
Bense uykuya dalarım mezarlıktaki kuru güller üstünde

Zaten

Hayatın yükü omuzlarımda
Üstüme çökmüş yine
Aksi solgun bir surat aynalarda
Bileklerimdeki kesikler belirgin
Bulutlar kara gökyüzünde sakin
Gün ışıksız, acı sonum

Hani olur ya zaten, kaçamazsın ölümden
Hani olur ya zaten, her şey biter aniden
İşte böyle vakitlerde, bu kabustan uyanmak istediğimde
Tamda böyle vakitlerde, umut yok olur içimde

Şehir yolları sonunda bitse birazda dinlensem
Haykırışlarıma hak verse Tanrı
Kalabalığın ortasında uzanan bir el daha görebilsem
Hani ben hiç üzülmesem